از طاعون تا تنهایی

‌‌تو رفته‌ای و وا مانده‌ام‌

‌ویرانه‌تر می‌شود؟ ‌

‌ما

‌وقتی شبانه‌ها

‌آویزان

‌از سقف ، روی آجر‌ها

‌با پنجره‌های محبوس‌

‌و خانه‌‌ای محکوم ؛ به نبودت بودیم‌

‌آه ، چه سرسختانه

‌تداعی می‌‌‌‌کنی

‌از فال فاسد فنجان

‌تا نعشِ پرندگان در بالشت !

‌از جنگ درختان ؛ کاغذ و مداد

‌تا شیون جیرجیرکان زیر شیروان

‌از خمیدگی میخ‌ها بر دیوار

‌‌تا کم‌سو بودن سایه‌ها

‌تداعی می‌کنی بر من

‌نبودت را ..‌.

‌و سوگند ، بی‌اغراق

‌مَوّاج‌ست غبار اتاق

‌

‌‌از روز شیوع ؛

‌‌شیوعِ طاعون تنهایی

‌‌‌نقشه‌ می‌کشم ، برای فرار ؛

‌‌قّلاب بر گُرده‌ام‌ زده‌ام

‌‌و حال ، طعمه‌‌ام

‌‌برای نهنگ‌های تُنگ !

‌‌با نامه‌‌‌ای در جیب

‌و دست‌های تَنگ

‌بی‌تقلا ، تقلا می‌کنم

‌بر لب‌های تُنگ ، می‌ایستم

‌” با تصور یک تصویر “

‌هُل می‌دهی‌ مرا

‌و صدای غرقه ، بلند می‌شود

‌از ریشه‌های‌ عمیق ریه‌ام

‌و تنها ، انتظار برای بلعیده شدن …

شاید ، راه فرار همین باشد

‌و شاید

‌شاید در سرزمین تو بیدار شوم خاتون…

‌اگر ؛

‌ماهی گُلی بهانه نگیرد

‌اگر ؛

‌یونس افسانه نباشد

‌اگر …

‌هیس !

‌می‌شنوی؟ نجوای مردگان‌ دریا را ؟ ؛

‌- در پس‌ِ پرده‌های گوش –

‌‌آنکه می‌گریزد ، از گم شدن هراس ندارد ‌

‌‌فرا خوانده‌ام خدای یونس را ؛

‌‌که سالم بماند نامه‌ام

‌‌می‌خواهم آخَر ،

‌‌خداحافظی را‌  از روی‌ نامه بی‌لُکنت بخوانم‌