احمد رشیدی مقدم – ازخود مران ..

ازخود مران ؛ مرا که توئی آشنای من
باشد سعادتی که ببخشی خطای من

راهی شدم بسوی تو آیم ؛ مدد فرست
غیر از تو نیست هیچ کسی رهنمای من

آرا کنم به گوهر فضلت وجود خود
زیبا شوم ؛ زیاد شود خون بهای من

یک دم نظر کنی تو بمن با صفا شوم
ای بخشش صفا که تو هستی صفای من

برخاک چون نظر بکنی میشود طلا
قربان برم ؛ به آن نگهت ؛ کیمیای من

هردم نظر به آینه امید میکنم
لبخند پر ملیح تو باشد رجای من

دائم به انتظار تو باشم به هر کجا
باشی به هر کجا که توئی هر کجای من

چون نالهای نیم شبم میدهد امید
پیک سعادتی است همه شب نالهای من

دردم ؛ زحد فزون شده درمانگرش توئی
درمانگری ؛ طبیب توئی ؛ هم دوای من

(گمنام) را بدیده اغماض بنگری
پایان دهی به غصه بی انتهای من
دوشنبه سیزدهم شهریور نود شش .