تا گلِ انسـان به جــهان خاکِ ره خاک شــد
نامه یِ انسان به جَهان سُـــجده یِ افلاک شد
سر به اِطاعت نبـَـــــرداَهـــرمنِ باده مست
تا که نِگیـــنش دَمِ آن بنـــــده ی شَـباک شـد
مــرغِ غــزل نغمه زد و پرده به آتــش کشید
شاهــدِ شب آمـد وآن ناله یِ شَــــــکاک شـد
خوابِ چــو رویا نَـه ثواب دل هــر یوسفست
آنکه نِگاهــش به جـُزاز وصله یِ ادراک شد
دستِ برآتــش کِشــد آنکـس که دلش آتشـین
سربه خطا باشـــد اگر یـــــونسِ ناپـــاک شد
سمتِ جـَــفا می بــــرد آن مــــرغِ اسیر قَفس
سوزنهانـــی که اسیـــرِ خـَـس و خاشاک شد
دولـت آن یارم اگـــــر سر به قــَــرارم کــشد
شاهــــدِ او باشــد اگر تــن به رهِ خـــاک شد
شاعر احمدمحسنی اصل ,
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
