اجل می راند این مرغ سحر را

اجل می راند این مرغ سحر را
نگه دارد دماوند و خزر را

به روی دست آتش نعره می زد
بخندم بهر آتش خمس زر را

زر اندود است با ناخالصی ها
ولی آدم گدازد ریش و سر را

اگر چه سر به صد سودا گره خورد
چه زود انسان بیابد راه در را

خلایق هر چه پر سرمایه گردد
نشان دارد از آن سیماب پر را

نسوزد ریش آدم عشق سوزد
به دریا آسمان بر گوی تر را

از این گوهر وزآن گوهر بریزد
صداقت باد کار پیشه ور را

شگفتا مردمان آواره مانَد
بگیرد دست های نامه بر را

بتابی زارعی قد دو عالم
چو دانی لاف آن مرغ سحر را

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی