ابرها اندر گذر ما تشنگان
ابرها اندر گذر ما تشنگان
ریشه می خشکد از این نازک تنان
عاشق مست است شد جویای آب
رو خلاف راه او ای باغبان
آب می جوشد از آن سو چشمه ای
می رود با پای خود بر بوستان
زرد روی باغ و بستان منتظر
بر خبر بنشسته این سیمین تنان
بوسه زد با عشق او دامن کشان
خنده بر ابر آورد اینش نشان
گوی عزت نیست در بادی رود
در حجاب افزوده ام خود شادمان
لاجرم بر ما سلامی می دهی
نو مسلمان می شوی در این میان
کارها را عشق سامان می دهد
جلوه ی او باشد اینجا کشتگان
نیست کافر کیش جاهل در مدار
بگسل افسارش تو خود را وارهان
آیت حق است آب کامیار
زارعی غواص وار آمد عیان
صید گوهر می کند از هر کلام
زینت جان می شود بر عاشقان


