من نمی دانم دلم را دست او دادم چرا
درد بودش او نه همدردم چقد سادم چرا
من که صد یار موافق را ز دل پس میزدم
پس شدم عاشق آنکس که نمیخادم چرا
یاد کردم من ز خوبیهای آن بی اعتبار
دل به آن دادم که آسان برد از یادم چرا
بر منو عشق منو احساس من زد پشت پا
نزد دشمن پس به پاهایش من افتادم چرا
او نمی دانست فرق عشق را با یک هوس
من که در این زمره ها در حد استادم چرا
او تعهد بر منِ دل خسته ی نالان نداشت
من که از هر دولتو هر کشور آزادم چرا
میروم دل مردگی ها را ز سر بیرون کنم
تازه فهمیدم که من از چشمش افتادم چرا
بارها خوردم فریبو باز حیرانش شدم
عاشقم گر بود ، پس می داد بر بادم چرا
هر کسی اصلیتش پیداست در رفتار او
من که نسل آریا ، فرزند بهزادم چرا
درد بودش او نه همدردم چقد سادم چرا
من که صد یار موافق را ز دل پس میزدم
پس شدم عاشق آنکس که نمیخادم چرا
یاد کردم من ز خوبیهای آن بی اعتبار
دل به آن دادم که آسان برد از یادم چرا
بر منو عشق منو احساس من زد پشت پا
نزد دشمن پس به پاهایش من افتادم چرا
او نمی دانست فرق عشق را با یک هوس
من که در این زمره ها در حد استادم چرا
او تعهد بر منِ دل خسته ی نالان نداشت
من که از هر دولتو هر کشور آزادم چرا
میروم دل مردگی ها را ز سر بیرون کنم
تازه فهمیدم که من از چشمش افتادم چرا
بارها خوردم فریبو باز حیرانش شدم
عاشقم گر بود ، پس می داد بر بادم چرا
هر کسی اصلیتش پیداست در رفتار او
من که نسل آریا ، فرزند بهزادم چرا
شاعر آریا بهزادی نژاد
بخش غزل | پایگاه خبری شاعر
منبع: شعر نو
