از دلِ رنگ تا نوایِ شعر…
آنجا که مادّه به کیمیایِ نقش تن می‌دهد و خاک و شیشه و پارچه از اعجاز دست‌ها جان می‌گیرند. مدرسِ آفرینش‌های هنری‌ام (از لطافتِ رزین و پتینه تا اصالتِ سفال و نقش‌برجسته) و همسفرِ همیشگیِ واژه‌ها در قلمروِ پرنیانِ شعر و ادبیات پارسی.

و اکنون، سر به آستانِ ادب می‌سایم تا در محضرِ سایه‌گسترِ استادانِ سخن، زانویِ تلمذ بزنم و جانِ تشنه را از سرچشمه‌یِ اشراق و ظرایفِ کلامِ بی‌بدیلشان سیراب کنم؛ که هنر را کمال، جز در آیینه‌یِ ادب و شاگردیِ پیرانِ معانی نیست.»