آدم شدن محال است بشنو سخن مجال است

آدم شدن محال است بشنو سخن مجال است

اندر ثواب رفتن چون چشمه ی زلال است

دور از عقاب گشتن چون گاو باردار است

گوساله زایمان کرد این گاو بد سگال است

مستوره ی خیال است دریای آدمیزاد

صدها قیافه سازد آدم در آن خیال است

در تربیت خطر هست بی تربیت خطر بیش

ماندم اسیر خود من زنجیر بسته کال است

خورده علف چو آهو آن ناف مشک سای است

درخورد و خواب و شهوت ره آدمی ضلال است

از خشم می شکافد سنگ عظیم جثه

جنگ هزار و یک شب در این غزل مثال است

خود خواه و خودپسندی درخویش خود نگنجی

همسایه ات گرسنه بر گردنت مدال است

وقت ز خود گذشتن همسایه را گرفتن

در شکل مرد رفتن مانند یک نهال است

باید که آب گیرد از حور جان گیرد

درسایه اش بخسبد گرچه طرف شغال است

درکوچه ها دویدم بر خویشتن گذشتم

دیدم الف چودال است ازچه الف چودال است

در پی نوشت دالم دندانه دار حرفست

عمری به باغ وحش است آدم شدن محال است

زارع ، گذشت مردود بار کتاب در بر

در حسرت قبولی دنیا پر از ملال است

برگرد صفحه ی دل پاسخ در این لجنزار

آیات محکماتش چون قند بی سوال است

#زینالعابدین_زارعی_انگورانی