بذر هم نذر کنی
خیابان بیابانم را اخته کرده ام
چقدر زنگ ها برایت رنگ کردم
کرانه ،کورشدی
لکّه ی لکّاته ها روی مذهبت پاشیده
اینان از دماغت هم
آب هویج میگیرند
و پای شومینه
اسفند دود میکنند
تا طلوع فروردین
حنای سُم هایشان
بر پنجره ی سبز اتاقت
آشنا نیست؟
بهانه ای دارند فضله موشانِ طاقچه فروش
به هوش باش
“مبادا که تو را”